Zuster Mansueta Roijackers

* 25 maart 1936 † 17 december 2023

Zij werd geboren te Mierlo-Hout op 25 maart 1936. Op 4 augustus 1954 sloot zij zich aan bij onze Congregatie Zusters van Liefde te Schijndel. Zij overleed in het St.-Jozefklooster te Schijndel op 17 december 2023.

Haar ouders waren Adrianus Roijackers en Anna Maria van den Akker.

Zuster Mansueta kwam uit een groot gezin. Zij was de vierde dochter in een rij van 11 zussen. Zij groeide op in een gezin waar liefde en zorg voor elkaar  hoog in het vaandel stonden.

Thuis hadden ze een gemengd bedrijf, dus was er altijd veel te doen. Zo leerde zuster Mansueta al op jonge leeftijd te helpen waar dat nodig was en liefdevol te zorgen voor elkaar. Dit is een levenshouding die zij haar hele leven heeft meegenomen.

Wij herinneren ons haar als een gelovige, levenswijze vrouw, bewogen door de nood van zieke en zwakke medemensen. Een vrouw met veel talenten, die zij ontwikkelde en inzette vooral voor de ouderen in onze samenleving. Leven in dienstbaarheid was het levensmotto van zuster Mansueta. Een medemens die geholpen moet worden, dat was haar verantwoordelijkheid en daaraan probeerde ze te beantwoorden. In Oyen en in het Annaklooster in Schijndel was ze op deze manier als leiding-gevende aandachtig en zorgend nabij.

Haar vriendelijkheid kenmerkte haar als een vrouw die de rust had om naar anderen te luisteren en te bemoedigen met een opbeurend woord of een glimlach. Zij was geen spraakzame vrouw, maar een goede luisteraar. Zij hoefde niet voorop te staan om haar mening te zeggen. “Er moet ook geluisterd worden”, vond ze. Door deze stille en respectvolle houding kregen velen vertrouwen in haar en konden alle zorgen bij haar kwijt.

Zo bleef ze nog lang contact houden met vroegere collega’s en nabestaanden van mensen waar ze voor  had mogen zorgen. Tot haar eigen mobiliteit afnam maar niet haar nabijheid. Veel ongemakken van de hoge leeftijd maakten het haar moeilijk in haar laatste levensjaar en haar leven kwam tot voltooiing op 17 december.

We vierden te midden van familie, medezusters, vrienden en bekenden haar uitvaart op 22 december, op weg naar kerstmis, op weg naar het Licht waarnaar zuster Mansueta ons voorging. Het thema van haar uitvaartviering was dan ook: Tussen donker en licht op weg gaan. Het thema wat de hele Advent de zustergemeenschap geleid en geïnspireerd had.  

We hoorden het verhaal van twee vrouwen uit het evangelie in Lucas 1,   39 – 45 : Elisabeth en Maria, twee krachtige vrouwen die ja durfden zeggen op de uitnodiging van wat God met hen voor had. Twee vrouwen die elkaar tegenkomen en die beiden draagster zijn van nieuw leven. Maar er is meer dan elkaar tegenkomen, er is een diepe ontmoeting, een kracht die in hen schuilt en van de Allerhoogte komt.

Ook zuster Mansueta heeft ja gezegd, is ingegaan op wat God met haar voor had. Zij is als Zuster van Liefde op de ontmoeting met zovelen ingegaan en heeft daar licht gebracht. Zij gaf daar uiting aan door haar luisterhouding, haar bemoediging en opbeurende woorden die kenmerkend voor haar waren.

Zo maakte zij ook haar kloosternaam Mansueta, die zachtmoedige betekent, waar in de omgang met wie ze ontmoette. In zulke ontmoetingen werd licht geboren.

Zuster Mansueta hield van de Congregatie, voelde zich thuis in deze religieuze wereld, levend naar richtingwijzers uit de H. Schrift, levend naar bedoelingen van de Congregatie, met mildheid en gunnende liefde .

Zij ging voor naar het licht van Kerstmis en mag nu woordeloos zijn in dat oord van vrede en rust voor altijd.