Zuster Antoinet Pluk

* 17 april 1933 † 10 mei 2024

Zij werd geboren te St.-Anthonis-Ledeacker op 17 april 1933. Op 4 februari 1955 sloot zij zich aan bij onze Congregatie Zusters van Liefde te Schijndel. Zij overleed in het St.-Jozefklooster te Schijndel op 10 mei 2024.

Zuster Antoinet was een echte Brabantse vrouw: gelovig, gastvrij en gemoedelijk. Zij groeide op in het grote gezin van Martinus Pluk en Anna Maria Hendriks. Ze was de middelste tussen 5 broers en 6 zussen. Als kind heeft Netje de oorlog meegemaakt en vooral bij haar moeder zocht ze veiligheid en bescherming. Vader en de broers waren harde werkers en verdienden samen het gezinsinkomen. Moeder was “altijd thuis”; de deur was open voor iedere zoon en dochter die kwam aanlopen. Zuster Antoinet vertelde graag over het gezin en haar fijne jeugdjaren.

Op 21-jarige leeftijd maakte Netje haar keuze voor het religieuze leven als haar levensweg. Als jonge zuster had zij de naam Servatia, maar toen het mogelijk werd koos zij voor “Zuster Antoinet”, haar geboortenaam.

Na het noviciaat mocht zuster Antoinet een opleiding voor instellingskok volgen en was zij de keukenprinses in enkele kloosterkeukens en zelfs in het bisschopshuis in ’s-Hertogenbosch samen met zuster Liesbeth van der Meyden.

In 1970 ging zuster Antoinet samen met zuster Liesbeth buiten de kloostermuren wonen en werken in Helmond voor sociaal-maatschappelijke opvang voor mensen in nood, voor kinderen, zwervers, daklozen. Zuster Liesbeth ging de straten-van-de-stad in en met noodlijdenden naar instanties en instellingen. Zuster Antoinet was het “thuisfront”, een toevlucht en ontving wie aanklopte met vriendelijkheid, koffie en een luisterend oor. Antoinets gastvrijheid, rust en bescheidenheid waren onbetaalbare diensten voor velen. De ruim dertig “Helmondse jaren” noemde ze haar beste jaren.

Daarna, op oudere leeftijd (72 jaar), verhuisden ze terug naar het Moederhuis. Zuster Antoinet was voor de medezusters vriendelijk, attent en heel tevreden. Bij kleine ongemakken zei ze: “Ik ga me niet kwaad maken, want het is niet anders” en met een glimlach ontwapende ze klachten.

Met het ouder worden nam haar lichamelijke gezondheid af. In geloof en gebed kon zuster Antoinet haar kracht vinden om haar pijn en ongemakken te aanvaarden. Blij en dankbaar was ze, dat ze 91 jaar mocht worden en zo’n goede hulp en verzorging mocht ontvangen.

“God is die goed is, tijd geeft van leven” was het thema van de afscheidsviering; één regel van een lied, die het leven typeert van onze dierbare zuster Antoinet.